‌«سعيد بن احسمد» فرزند سلطان و ولیعهد وقت منطقه عُمّان (عمان و مسقط) با سوء استفاده از خروج اميركبير از صحنه حكومتي ايران و به تحريك و پشتيباني انگليسي ها، در ۱۸۵۴ مدعي جزيره قشم و نواحي اطراف آن (واقع در تنگه هرمز) شد!. در این میان، دولت لندن را که نقشه خارج ساختن غرب افغانستان امروز از حاکمیت هزاران ساله دولت ایران به سر افتاده بود سیاست دگر آمد و سعید بن احمد ساکت شد. دولت لندن که نمی خواست ایرانیان با ادامه ادعای مقام عُمّانی تحریک و آماده شوند، دو سال بعد  از تهران خواست که از هرات خارج شود و چون پاسخ موافق نشنید در نوامبر ۱۸۵۶ اعلان جنگ داد و  خرمشهر و خارگ را تصرف نمود و ئر پی آن در ژانویه ۱۸۵۷ بوشهر را تصرف کرد.

آن دو سال ـ فاصله ادعای عُمان و اخطار لندن به خروج از هرات کافی بود که لندن با مسکو به سازش برسد و دست روس ها برای تصرف آسیای میانه تا آمودريا (رود جيحون) بازگذارده شود به این شرط که برسر غرب افغانستان از تهران حمایت نکنند.

از زمان ورود نظامی انگليسي ها به خليج فارس در اوایل قرن هفدهم، اين دولت هرگاه كه اقتداري از دولت ايران مشاهده مي كرد و يا اينكه امتيازي مي خواست، اعراب خليج فارس را عليه تهران برمي انگيخت. در دهه دوم سلطنت رضاشاه پهلوی،ایران که با کمک موسولینی و به لطف هیتلر دارای نیروی دریایی موثر شده بود، لندن حالت تدافعی به خود گرفته بود زیراکه ناوگان تازه ایران چند پایگاه آن را گلوله باران و متصرف شده بود، همان ناوگانی که در شهریور ۱۳۲۰ به دست انگلیسی ها نابود شد. اوایل دهه ۱۹۷۰ و تقریبا همزمان با اعلام خروج نظامی انگلستان از شرق سوئز، ایران که طبق پیمان ۱۹۵۹ متحد تنگاتنگ آمریکا بود سه جزیره از جزایر اشغال شده خود را با توسل به زور پس گرفت. اینک وضعیت چیز دیگری است؛ آمریکا در منطقه خلیج فارس استقرار نظامی دارد، با عراق و افغانستان پیمان استراتژیک مشترک امضاء کرده، با جمهوری های آذربایجان و ترکمنستان دوستی دارد و اعراب منطقه ثروتمند شده و جنگ افزاری به نام «پول» در دست دارند.

منبع:
روزشمارتاریخ ایران. دکتر کیهانی زاده