نوشته های وبلاگ

روزهای سیاه ژاپنی‌های امریکا

روزهای سیاه ژاپنی‌های امریکا

با حمله نیروی هوائی ژاپن و بمباران بندر نظامی و ناوگان آمریکا در جزیره هاوائی در هفتم دسامبر ۱۹۴۱، محدودیت های مهاجران و اقلیت ها به ویژه ژاپنی الاصل ها افزایش یافت.در سالهای ۱۹۴۱ تا ۱۹۴۵ طی دوران جنگ آمریکا و ژاپن بیش از ۱۲۰۰۰۰ ژاپنی آمریکائی که بیشتر از دو سومِ شان شهروند آمریکائی بودند، بدون هیچ دلیل و بدون اجرای مراحل قانونی ضمن از دست دادن تمام حقوق شهروندی و انسانی رهسپار بازداشتگاه های اسرای جنگی شدند.

دستگیری ژاپنی های مظنون به جاسوسی در لس آنجلس. بیش از ۴۰۰ شهروند ژاپنی الاصل در این ایالت به اتهام جاسوسی تحت بازجویی قرار گرفتند.

این فرمان بلافاصله برای شهروندان آمریکائی ژاپنی مقررات حکومت نظامی به وجود آورد و آنان حق مسافرت از یک شهر به شهر دیگر را نداشتند.فرزندان این شهروندان از مدارس و کالج ها و پدران از مشاغل شان اخراج شدند. کسب و کارهایشان مورد حمله قرارگرفت و به تاراج رفت و یا به وسیله دولت ضبط شد. ورود ژاپنی آمریکائی به همه جا، حتی فروشگاه و رستوران و هتل ممنوع شد.به آنان دستور دادند که با حمل یک کیف و یا چمدان کوچک بلافاصله خود را به محل های مشخص شده معرفی کنند.

توقیف و جابجائی آمریکائی های ژاپنی الاصل به وسیله ی “سازمان اولیاء امور جابجائی” که به همین منظور تشکیل شده بود و مسئول امور بازداشتگاه های اسرای جنگی نیز بودند، مورد اجراء گذاشته شد و این افراد تحت حفاظت گارد نظامی رهسپار بازداشتگاه ها شدند.بازداشتگاه ها در مناطق کویر، بیابان های دور و خارج از محدوده و اکثراً حتی از ابتدائی ترین وسائل زندگی بی بهره بودند.بازداشتگاه ها عمومی، به شدت شلوغ و غیربهداشتی با غذای نامرغوب بودند. تابستان ها گرمای طاقت فرسا و زمستان ها سرمای کشنده گریبانگیر آنان بود.

ژاپنی های ساکن کالیفرنیا منتظر قطار برای نقل مکان به اردوگاه. سال ۱۹۴۲

گفته می شود در این مدت تعداد زیادی از جوانان و نوجوانان ژاپنی الاصل داوطلب شدند که وارد ارتش آمریکا شده با ژاپن بجنگند. آمریکا آن داوطلبان را پذیرفت ولی پدران و مادرانشان همچنان در بازداشتگاه ها به سر بردند.گرچه چهار سال بعد و با شکست ژاپن و آلمان بسیاری از آنان به خانه بازگشتند اما هنوز احساسات ضد ژاپنی به طور گسترده در مناطق مختلف شیوع داشت و بسیاری از آنان هیچگاه جایگاه و زندگی اولشان را به دست نیاوردند و بسیاری از آنان در فقر و بیماری تا مرگ ادامه ی حیات دادند.

مطالب مرتبط

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *